Archive for April, 2005

Nou, ik vind het toch nog niet zo gek staan.

Achter die hals ziet u de skiduim. Opgedaan tijdens een skivakantie in 2002, komt ie nog steeds om de haverklap om de hoek kijken om mijn toch al zeldzame creatieve momenten te dwarsbomen. Vandeweek mee naar de dokter geweest. Sja, doe je niets aan, was zo’n beetje het antwoord. Es kijken of de fysio hetzelfde zegt. Kom nou zeg, daar moet toch wat aan te doen zijn?!

En twee waxinelichtjes. Gezellig hoor. Ik durf zomaar langzaamaan voorzichtig te zeggen dat na een turbulente periode in mijn leven de storm wat geluwd is. Laat ik niet te vroeg juichen, laat ik niet teveel hooi op m’n vork nemen, laat ik vooral voorzichtig zijn. Maar ik voel iets van een zucht van verlichting opkomen. Misschien dat vanaf nu dan toch eindelijk de stijgende lijnen niet meer tenietgedaan gaan worden door dalende lijnen die uitkomen beneden het startpunt. Ik haal nog even rustig adem. We gaan door.

Gisteren Janove Ottesen weer gezien in Vera. De meningen over deze man zijn nogal verdeeld. Sommige mensen kunnen zijn maniertjes niet uitstaan, anderen vinden het juist lekker om erdoor vermaakt te worden. Ik ben dus zo’n type waarbij Janove niets fout kan doen. Als je mij van tevoren zou zeggen dat er een showmannetje op het podium zou staan die zijn toetsenist laat dansen en Zweedse liedjes spelen, dan zou ik zeggen: “Rot op, ik kom voor goede muziek!” Maar het punt bij Janove is dat hij zijn muziek naar een hoger plan weet te tillen door zich zo te gedragen.
Op cd hebben de meeste liedjes een melancholische ondertoon, en klinken ze soms best vlak (overgeproduceerd?). Live blijft van deze melancholie weinig over. En daar ben ik niet rouwig om. Het mag best eens een keer vrolijk. Als Janove speelt is het feest! Het werkt best verfrissend om een keer géén navelstarende zeurpiet op het podium te zien staan, die de zaal in vertwijfeling toezingt dat hij liefde nodig heeft. Janove lacht, onderbreekt zijn liedjes om bijval van de zaal te vragen (“Help me out here!”), dolt met zijn bandleden (vanaf heden “The High Heels”) en neemt tussen twee liedjes gerust even de tijd om met de hele band te poseren voor de camera van een fan. Hij sleept de zaal moeiteloos mee in zijn enthousiasme.
En dat ie dan een keer hetzelfde trucje uithaalt als bij een eerder optreden, dat valt hem niet aan te rekenen. Verzin maar eens iedere keer iets nieuws! Naast de vaste opmerkingen (een inleidend verhaal bij ‘Neighbour Boy’ over ‘fake bluegrass’ werd door de vaste kliek succesvol de kop ingedrukt), was er ook genoeg ruimte voor écht spontane acties. Janove staat voor entertainment. En wie daar iets over te zeuren heeft, moet niet bij mij zijn. Ik ben er de volgende keer tóch weer bij, hoe je ook zeurt.
(Dit artikel staat ook op Coldplayfans.nl.)

De code van de cover van het nieuwe Coldplayalbum is gevonden. Het betreft een kleurige weergave van Baudot-code, in 1870 uitgevonden door de Fransman Emile Baudot. Vroeger werd het veel gebruikt voor de telegraaf, nu dus voor arty albumcovers. Het is een vijfcijferige binaire code, die 32 combinaties oplevert. Iedere combinatie vormt een letter. Zo spelt de cover van X&Y dus ‘X&Y’ en die van ‘Speed Of Sound’, u raadt het al, ‘Speed Of Sound’! Op www.coldplace.co.uk hebben ze een generator gemaakt die eenvoudig je eigen woorden in code omzet. Eén keer raden wat hierboven staat.

Dit plaatje verwelkomde mij op de website van Thee More Shallows.
Ik struikelde over ze toen ik te laat instemde op de BBC voor een Coldplaydingetje. Ik was meteen gevat door het nummer 2am, hetgeen op deze cd staat:

Op hun website staan drie nummers ter download beschikbaar. Ze zijn alledrie goed. Gaat dat horen! Ik wil hier meer van weten. Zodra ik het weet zal ik het doorgeven.

Als die er staat worden er ideeën geboren. Ik laat voorlopig nog niets los over de kwaliteit ervan… Maar goed, ‘t is iets.

Op veler verzoek dan: mijn vloer! (Sterk vergroot deel dat nog niet bedolven was onder de puinhopen.)

Ja, ik vond ook wel dat er weer eens wat gepost mocht worden. Geen commentaar op de originaliteit alstublieft. Zo staat er tenminste íets.

Ik heb dit album van Sophia al een tijdje op m’n pc, maar vandaag heb ik ‘m pas voor ‘t eerst beluisterd:

Best leuk.
Dit lied viel me speciaal op:
I left you
oh I left you
but you never really felt that far away
oh I left you
because it seemed to hurt us less than if I stayed
and yeah I left you
but you never really felt that far away
and yeah I left you
because it seemed to hurt us less than if I stayed
and if I will you closer
can you feel the presence of my thoughts
and you don’t say much now
but what you say just tears
yeah tears my world apart
and are you waiting
are you waiting for the end before it begins
and are you waiting
are you waiting for the end
oh I left you
but you never really felt that far away
and yeah I left you
because it seemed to hurt us less than if I’d stayed
and yeah I left you
but how long will it take for you to forget this hate
and yeah I left you
but is “I’m sorry” too simple a thing to say now