Zonnig, vandaag in het zuiden en morgen in het (noord)oosten plaatselijk tropisch warm, 29 graden. Wow, dat hebben we nog niet vaak gehad deze zomer. En dit is (meteorologisch gezien) de laatste dag van diezelfde zomer. Ik ga ervan genieten.
Vandaag mag ik een halfuurtje gaan vullen ter entertainment van het langslopende Noorderzonpubliek. Om 16:00 uur speel ik in de Cinemabar. Wees erbij!
Wat is Noorderzon? Waar is de Cinemabar?
De laatste dag besloten we rustig te beginnen met maar weer een film. House Of Flying Daggers is een Chinese film met drama, heroiek en prachtige beelden. Dat in een gevecht wel degelijk schoonheid kan zitten, bewijzen de schitterende gevechtsscènes in deze film. Martijn hoeft me maar twee keer wakker te porren, zo adembenemend mooi is ie (en dat is geen ironie, je bent gewoon moe na twee dagen Lowlands).
En dan is het tijd voor lachen, gieren, brullen met Quit Your Dayjob. Nog nooit zo’n maf stelletje Zweden bij elkaar gezien. Spastische herrie. Maar wel lachen.
Quit Your Dayjob
Toch maar eerder weg daar om klaar te gaan staan in de India voor Editors. Deze nieuwe Britse sensatie heeft de pech dat hun spullen niet meegekomen zijn, dus ze hebben bij wat collega’s op het festival de nodige apparatuur vandaan geplukt. Daardoor komt het optreden niet echt op gang. En wederom zit het geluid in de India tegen. Toch zie ik door deze tegenslagen heen wel een gepassioneerde band staan. Ben benieuwd naar het optreden in Vera.
Editors
Na een lekkere pannenkoek gaan we weer terug naar de India voor Sons And Daughters. Deze country-hillbillyrock komt allesbehalve Schots over en boeit mij niet zo. Dan maar vast naar de Alpha voor Queens Of The Stone Age. Op plaat ben ik niet zo weg van deze band, maar met dit optreden hebben ze er met mij weer een zieltje bij gewonnen. Geweldig! Deze band is een geoliede machine die tegelijkertijd erg spontaan kan zijn. De drummer is werkelijk onmenselijk. Na een lang uitgesponnen No One Knows verlaat ik met een voldaan gevoel de tent.
Om vooraan te kunnen staan bij Nicke Cave kruipen we vast de Grolsch binnen tijdens Heather Nova. Ik herinner me weer waarom ik destijds haar cd weer heb weggedaan. Ze kan me nog steeds niet boeien met haar ingetogen gekweel. Gelukkig houden Heather Nova-liefhebbers blijkbaar niet van Nick Cave, want na haar optreden staan we binnen de korste keren vooraan. Nou ja, bijna dan. Een of ander asociaal mens meent zich ertussen te moeten proppen, terwijl voor mij een man zijn kont steeds verder naar achter duwt. Gezellig toch! Ach ja, één ruzie op een heel festival is helemaal zo gek nog niet. Als Nick Cave begint is al dit leed op slag weer vergeten. Met Get Ready For Love breekt een show los met een intensiteit die zich misschien alleen kan meten met The Arcade Fire. De heer Cave lijkt een losgelaten demon die uitsluitend naar de aarde is afgedaald om hel en verdoemenis te prediken en zijn roadies te sarren. Na deze wervelwind zijn we te uitgeput om ook nog naar de afsluiter in de Alpha te gaan, dus Nick Cave was voor ons een waardige hekkesluiter.
Nick Cave & The Bad Seeds
Maar we gaan nog niet naar huis! In de Grolsch wordt vanavond gefeest en we verlaten Lowlands niet zonder daar uitgebreid aan deelgenomen te hebben. Laat de beelden voor zichzelf spreken. Lowlands 2005: goeie bands, gezellige groep, goed weer, dus: ‘t was geweldig! Tot volgend jaar!
Hoepla in de lucht!
The weirdest group photo ever
3:04 am
‘s Ochtends is de vermoeidheid van de vorige dag al merkbaar in ons groepje. We hebben nog een tijdje in de zon voor de tent doorgebracht. Om 15.15 uur staat voor ons de eerste act weer op het programma: zZz. Een stomende, ranzige rock ‘n’ rollshow is wat deze twee heren ons voorschotelen. Toch geeft de drummer/zanger een ietwat verveelde indruk.
Het zit er weer op. Lowlands 2005 is voor mij dubbel en dwars geslaagd. De komende drie dagen bespreek ik telkens één dag van het festival.
Donderdag vertrok ik om 16:17 uur met Peter, Martijn en Jan Pieter vanaf station Groningen. Via ‘t Harde kwamen we rond zessen per pendelbus aan bij de ingang van het festivalterrein. Daar bleek het al erg druk te zijn.
Martijn, JP en Peter voor de ingang
Nadat Nadia, Sabine, Bert, Marian en Steven zich bij ons hadden gevoegd, konden we in de rij gaan staan. Pas rond een uur of negen waren we binnen. Het zoeken van een plek voor de tenten was niet zo’n probleem. We zetten onze tenten op in een cirkel, waarna we nog even het terrein gingen verkennen. Op tijd naar bed gegaan om genoeg energie te hebben voor de drie dagen die zouden volgen.
Onze enclave
In de loop van de ochtend voegde Guido zich nog bij ons gezelschap. Tegen tweeën gingen we richting festivalterrein. De eerste band op mijn programma was The Blue Van uit Denemarken. Stevige rock ‘n’ roll met een debiele bassist. Intussen dreef het aangekondigde noodweer voorbij zonder een noemenswaardige hoeveelheid water achter laten. The Magic Numbers bekoorden het publiek met lieve popliedjes.
The Magic Numbers
Na deze optredens op het Charlie buitenpodium gingen we een hapje eten terwijl het gekweel van KT Tunstall uit de Grolsch kwam zetten. Gelukkig begaven we ons hierna naar de Alpha om platgespeeld te worden door de Kaiser Chiefs. Wàt een band! De zanger geeft ondanks zijn ingetapete voet een geweldige show weg. Dit was zeker het hoogtepunt van deze dag.
Kaiser Chiefs
JP, Martijn en ik op de Charlie-tribune voor de Grolschtent
Toen vonden we het tijd om ons even terug te trekken naar de tent, alwaar we op Martijn z’n telefoon nog naar Franz Ferdinand en een akoestische sessie van de Kaiser Chiefs hebben geluisterd. Toen we terugkwamen op het terrein speelde Tom Vek op het Charlie podium. Wat een saaie meuk zeg! Ik heb een beetje zitten slapen en wat foto’s gemaakt.
Als afsluiter van de dag keken we op de tot filmscherm omgebouwde Charlie naar The Grudge, een bloedstollend spannende film die ik zeker niet thuis in m’n eentje zou willen bekijken. Hier in de herrie en met 55.000 man om je heen vergeet je ‘m echter vrij snel weer. Behalve natuurlijk: “a-a-a-a-a-a-a-a-a-a…”.
Hoogzomer. Dat is het volgens mijn kalender. Toch staat dit ding nu al aan. Stom land leven we toch in.
