Archive for November, 2006

Nou vraag ik je… Kan het niet wat beschaafder?

Ja, daar moet dan toch wel even een logje aan gewijd worden… Wat moet je daar nou mee? Na de Anthology en Let It Be… Naked dacht je toch dat er onderhand wel een eind gekomen zou zijn aan het recyclen van Beatles-materiaal. Maar nee, zolang de kassa kan blijven rinkelen verschijnen er met de regelmaat van de klok ‘nieuwe’ dingen. Zo is daar dan nu LOVE.

Het eigenaardige aan LOVE is dat sommige liedjes hierop volkomen door elkaar geflikkerd zijn. Dat is nog nooit eerder gedaan. Dus mag er in de pers van een nieuw Beatles-album gesproken worden. Onzin natuurlijk. Toch is het wel aardig om tijdens het luisteren te proberen alle verschillende nummers te ontdekken. Leuk is ook dat het album grotendeels één geheel is, alle tracks lopen in elkaar over. Prachtig voor feestjes als je een klanktapijt nodig hebt om de drank er makkelijk in te laten glijden. Of andere substanties natuurlijk. Want hoe 21e-eeuws dit album ook mag zijn, het materiaal erop komt natuurlijk uit de tijd van Love & Peace. En LSD. Enzo.

In ieder geval is dit een stuk beter te pruimen dan de Liverpool Sound Collage, die Paul McCartney in 2000 produceerde met de Super Furry Animals en Youth. Ook daar waren de Beatles te horen in door elkaar gehusselde stukken, maar hier betrof het meer stukjes spraak. Hoe ze daar ooit de naam ‘The Beatles’ op hebben durven zetten is mij een raadsel.

Hier dus liedjes. Het pareltje vind ik While My Guitar Gently Weeps. Eerder al op de Anthology te horen, maar nu opgeleukt met een strijkarrangement. Blijft mooi. Verder blijken sommige nummers prachtig bij elkaar te passen. Drive My Car, The Word en What You’re Doing gaan naadloos in elkaar over. Deze truc wordt vaker toegepast. Grappig om te horen. Leuk.

Maar ach. De Beatles. Er zijn er al twee van dood. Twee anderen gaan nog vrolijk door, maar niet met het maken van Beatlesmuziek. De laatste echte noot daarvan werd in 1970 uitgebracht. En zo blijft het. Jammer hè.

Waar ze nu van mij wel eens hun tijd in gaan mogen steken is het remasteren (en eventueel ook remixen, of ben ik nu érg onorthodox?) van de complete Beatles-catalogus. Want de masters uit 1987 zijn hard aan vernieuwing toe. Op Let It Be… Naked (en ook nu weer op LOVE trouwens) kun je horen hoeveel beter die originele opnames nog kunnen klinken. Dus, Giles Martin, takel je ouwe pa maar weer de studio in. Er is nog veel werk te doen!