Archive for January, 2007

Zou je toch zeggen als je dit plaatje ziet. Want toen was het al 11 maart. Maar nee, het is toch echt 28 januari.

Soms krijg ik de kriebels en wil ik alles goed schoonmaken. Dus dan moet alles van de planken. Wat heb ik dan eigenlijk een hoop rotzooi! Nu is alles weer blinkend schoon. En ik heb spierpijn.

Want de aarde warmt op dus is dit iets bijzonders. Dus maar snel op de foto gezet. Want je weet maar nooit. Misschien ligt hier volgend jaar wel de waddenzee. Pfffrt. Ik reed trouwens in een dieseltrein. Dus.

J.B. Dazen op de foto terwijl hij druk in de weer is met het opstellen van de apparatuur. Maar wie zette hem op de foto en wie maakte deze opname met hem? Misschien zullen we het wel nooit weten… Luister en ontrafel het mysterie!

Ik heb zojuist weer eens een maaltijd genuttigd bij mijn oude werkgever. Terwijl ik om me heen keek, verbaasde ik me erover dat ik het daar zo lang heb uitgehouden. Wat een deprimerende omgeving. Wat een ánder soort mensen. Wat een atmosfeer. Nee, dan heb ik nu toch echt wel een beter leven! Maarre, Annemarie: ‘t is wél volledig rookvrij daar, tegenwoordig . En ‘t is nog steeds best te hakken.

Weet u nog die log van een paar dagen terug over dat ik vorig jaar niets geschreven heb? Direct daarna heb ik, om dat niet nog eens laten gebeuren, de eerste song van 2007 geschreven. Het heet dan ook ‘I Swear It Won’t Happen Anymore’. Klik op het plaatje en zing mee!

Vandaag kwam ie plotseling voorrijden toen ik nietsvermoedend op de boemel richting Groningen stond te wachten: de spiksplinternieuwe Spurt van Arriva. En ik mocht erin! ‘t Is een trein met airco en deuren die zoveel mogelijk dicht blijven, ruimere stoelen (die niet lekker zitten, dat niet, ze hangen een beetje naar voren) een mevrouw-in-een-doosje die de stations afroept, maar niet voordat ze je hartelijk, maar dan ook zeer hartelijk welkom geheten heeft. En verder is het gewoon een trein, en ook nog eentje met vertraging. Maar toch leuk.

Rokers zijn vervelende mensen die ervoor zorgen dat mijn vriendinnetje, die astma heeft, niet meekan naar Eurosonic. Gelukkig heeft Plato daar wat op verzonnen: dat organiseert ieder jaar zijn eigen mini-eurosonic. Ik was dat alleen even vergeten, dus zijn we alleen gisteren gaan kijken bij a balladeer (boven) en Solo. Dat was fijn!

Dit jaar was er ook weer Eurosonic en ik had een kaartje. Dus ging ik erheen. Maar ik had me totaal niet voorbereid, dus ik ben deels met vrienden meegelopen en deels op goed geluk ergens naar binnen gestapt. Dat pakte niet verkeerd uit. Even kort.

Johnossi: met z’n tweeën kun je prima goeie liedjes brengen. We wisten dat natuurlijk al, maar John (gitaar-zang) en Ossi (drums-zang) bewijzen het maar weer eens.

Ben Ottowel: Gomez, dat was zo’n bandje waar ik al heel lang een plaat van had. Blijkt de zanger plotseling voor je te staan. Zo, wat kan die gozer brullen zeg! Hij maakt ook veel gebruik van open stemmingen, waardoor het allemaal wat eentonig wordt. Toch blijf ik zitten als het grootste deel van mijn metgezellen opstaat. Ergens raakt de man toch een snaar.

Salem Al Fakir: Vond ik niks. Deed me niks. Dus ben ik na drie nummers weggegaan.

A Silent Express: fris bandje uit Grunn waar ex-collega Sanne de drums beroert. De zanger doet soms denken aan Leon Caren (Blues Brother Castro). Zo goed als die band zijn ze nog niet, maar het klinkt veelbelovend.

Patrick Wolf: typisch weer zo’n wonderkind. Piano en viool, intelligente teksten, mooie stem. Maar jongen toch, een computer bedienen is er nog niet bij. Herrie. De eerste paar nummers deed ie zonder elektronica, daarna ‘kreeg ie er zin in’. Nou, de zin was bij toen wel weg.

120 Days (lb): jong en leuk. Elektronica met verve gebracht.

Datarock (rb): Elektronica met verve gebracht, maar minder jong en dus iets minder spannend. Rode trainingspakken geven wel een aardig uniform gezicht.

Hello Saferide (lo): Dame met pit! Met zeer minimale muzikale middelen weet ze met ieder liedje weer het publiek te grijpen. Het cynisme druipt er vanaf, maar het blijft altijd met een knipoog, waardoor we kunnen blijven lachen.

Goose: stomme franse Belgen waarvan ik een liedje kende en ik weet niet waarom.

Peter von Poehl (ro): mijn Eurosonic-hoogtepunt van dit jaar. Prachtige, breekbare, ingetogen liedjes. Bijna fluisteren tussen de liedjes door. En toch niet op z’n mondje gevallen. Indrukwekkend!

Ik heb van Annemarie geleerd hoe je een knoopje vastnaait. Goed hè? Niet dat het opgevallen is met kerst, maar volgend jaar heb ik aan beide kanten weer víer knoopjes!