Archive for March, 2007

Rare dingen. Je ziet ze overal op de noordelijke stations tegenwoordig. Ze doen niks. Alleen maar staan. En er zit een gleuf in voor geld. Ik zou er maar niks in gooien. Als ik jou was.

Volgens 3voor12 is het een nieuwe rage.
Klik als je wilt zien wat ik doe. Soms.

D’r moesten maar weer eens een paar cdtjes aangeschaft worden. Anders krijg ik als muzikant natuurlijk wroeging richting m’n collega’s. En waarom ook niet, gezien de kwaliteit van deze schijfjes. Arcade Fire stuwt ons naar nieuwe hoogten met Neon Bible en Cold War Kids laten maar weer eens horen dat je helemaal niet hoeft te kunnen spelen om goede muziek te maken. Lekker rammen op die instrumenten, een keel opzetten en nog een leuk tekstje op de koop toe. Dat is weer een uurtje of anderhalf genieten!

Dit vond ik ook op zo’n bandje. Jan op de radio in september 1993. Opvallend: overblijfselen van een Zuid-Hollands accent, zenuwen, baard in de keel, en de meneer op de achtergrond die "Hè?!" roept als ie m’n leeftijd hoort. En wat klinkt ’38 gulden’ opeens raar.

Die cd’s en t-shirts (want geen sweaters!) die ik gewonnen had, heb ik al niet meer. Het boek wel. En dan nog iets. Die kerel aan de andere kant van de lijn zei toen dat ik de hoofdprijs wel gewonnen had. Vonden ze blijkbaar wel schattig, zo’n jochie van 14 die dat wist. Maar helaas, daarna kaapte een trut van 40 de prijs voor m’n neus vandaan, omdat ze zo nodig piano speelde bij het zingen van haar liedje. Soms baal ik daar nog steeds van. Want ik heb nog altijd niet alle cd’s van de Beatles.

Kent u ze nog? Bandjes. Cassettes. Ze doen van sssssssssssssssss als je ze afspeelt. En dan hoor je ook nog muziek. Jarenlang was iedereen er tevreden mee. Maar nu zetten we alles op CD, DVD of gewoon rechtstreeks van Internet op je I-Pod of telefoon. Ik gebruikte ze ook voor de opname van mijn liedjes. Maar nu neem ik er afscheid van, net als van mijn MiniDiscs. Die zijn een stuk nieuwer maar ook een stuk sneller achterhaald. Alle opnames van waarde worden overgezet op de PC, de bandjes verdwijnen in de prullenbak, de apparaten en MD’s worden verkocht. Niet meer dat ellendige zoeken op een bandje (als je dat überhaupt zelf al gevonden had) naar die ene opname. Nee, tegenwoordig kun je alles gewoon in een mapje op je PC zetten, met datum en al. Niks kwijtraken meer. Maar toch, het had wel iets. Dat mysterieuze bandje in je cassetterecorder doen, op play drukken en afwachten wat er komt. Je staat soms voor leuke verrassingen. Dat is dus nu voor ‘t laatst.

Iemand nog een MD-speler, MD-walkman, cassettedeck, 8-sporenrecorder, mengpaneeltje of draadloze koptelefoon kopen?

En dit was de film die we gezien hebben. In geen tijden zo’n goede film gezien. Vier verhalen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar zowel plotmatig als gevoelsmatig op indringende wijze in verband met elkaar staan. Ademloos blijven zitten tot de gehele aftiteling voorbij was deden alleen wij. Maar de anderen waren gewoon cultuurbarbaren. Gaat dat zien en wordt geraakt.

Twee fietsen in de Peperstraat. Tegenover Images. Daar draaide een film die we gingen kijken ter ere van ons 1-jarig samenzijn. Wat kan een jaar hard gaan en tevens fijn zijn! Dat het nog maar lang moge duren! (En dat we in die jaren maar iets betere fietsen mogen krijgen, want dit is geen porem, maar goed.)