Nog weinig cd’s gekocht dit jaar. Ik koop alleen cd’s waar ik erg van onder de indruk ben. En dat ben ik niet gauw. Zo wel met dit. Struikelde erover op de hyve van m’n broer Tom. Is al meer dan een jaar uit, maar nooit eerder de moeite genomen het te beluisteren. En nu heb ik ´m dus. Mooi. Erg mooi. Het soort verstilde schoonheid waar Thom Yorke en Jeff Buckley zo goed in zijn. Maar dan anders. Ga dat horen! (Diegenen die net als ik een jaar onder een steen hebben gezeten dan.)
Voor het eten heb ik een begin gemaakt aan een liedje. Enige uren later wil ik verder gaan. Ik zie de tekst staan. Ik herinner me de akkoorden. Maar ik kan me met geen mogelijkheid de melodie meer herinneren. Gelukkig heb ik een opnameapparaatje. En was ik zo slim geweest het op te nemen. Dus ik luister het af en… krijg spontaan kippenvel. ‘Heb ik dat gemaakt?’ vraag ik me af. Dat doe je eigenlijk altijd als songschrijver. Ieder liedje dat ik geschreven heb zou ik nooit meer opnieuw kunnen schrijven. ‘Hoe komt ie erop’, denk je wel eens als je iets hoort. Nou, dat weet ie dus zelf ook niet.
Oasis, Blur, Pulp, Suede… allemaal grote bands in 1995. Ook Ash kon je toen met gemak in dat rijtje zetten. Maar waar Oasis nu nog arena’s bespeelt en de rest van die bands al (zo goed als) opgedoekt is, gaat Ash gewoon door in het clubcircuit. Twaalf jaar na de hype rond hun album 1977 stonden ze plotseling zomaar gewoon in mijn woonplaats! Voor mij toch wel iets speciaals, dus gisteren was ik erbij in Vera.
Ash onderscheidt zich van al die toenmalige Britpop-bands door een wat steviger geluid. Toch zijn de popmelodieën niet van de lucht. In theorie betekent dit: feest! Van tevoren vroeg ik me echter af of de band door al die jaren ervaring in hetzelfde circuit niet tè routineus zou spelen.
Niet is minder waar. Tim Wheeler en co hebben er nog steeds zin in. De routine blijkt alleen uit de machinale precisie waarmee elk nummer de zaal in wordt geslingerd. Strak als een huis. Ook zijn ze er niet vies van het hun fans naar de zin te maken. 1977 is nog steeds het bekendste album, dus dat is ruimschoots vertegenwoordigd in de set. Ze openen er zelfs mee: Lose Control is misschien ook wel hun beste song om een optreden mee te beginnen. Van het voorlaatste album Meltdown, ook een favoriet bij mij, worden gelukkig ook de nodige nummers gespeeld.
Minpuntje dan. Veel nummers van het laatste album Twilight Of The Innocents worden gespeeld met backing track. In mijn ogen is dat toch een beetje een zwaktebod, omdat de nummers blijkbaar niet tot hun recht komen zonder al die opsmuk. Deze nummers maken ook niet veel los in de zaal. Zodra de band weer zonder achtergrondorkest speelt gaat het dak er weer af. Oh Yeah is nog steeds de onbetwiste tophit. Er wordt stevig op elkaar ingesprongen en meegezongen. Na een toegift van een stuk of vijf nummers houdt Ash het voor gezien. Ze waren nog nooit in Groningen geweest, maar ook Ash heeft nu het Vera-virus te pakken: ze waren blij verrast door de respons en komen graag nog een keer terug. Als ze dat doen ben ik er weer bij. Nostalgie is leuk. Word ik nu oud?
Gesprek in het washok: Ik: "Oeps, doe ik bijna m’n schone was weer in de wasmachine."
-"Haha, dan weet je zeker dat het schoon is! Hoewel, schoner dan schoon kan niet, net zoals witter dan wit, ondanks wat ze je in de reclame proberen te vertellen."
-"Ach ja, alles is relatief."
-"Ja, die Einstein was zo gek nog niet."
-"Einstein bij de was, hij is overal op van toepassing."
-"Niet overal."
-"Dan kom je in het duistere gebied van de quantummechanica."
-"Ja, ze zijn bezig alles in één theorie te vatten."
-"De snarentheorie. Interessante materie!"
Blijkbaar wonen er tóch nog andere studenten in het complex 
.
Jan zwemt weer. Al is het maar een kwartiertje in de week, het is een begin. In de loop van de tijd wil ik mijn lichamelijke activiteiten weer wat gaan uitbreiden, want ik ervaar aan den lijve dat een sixpack twee betekenissen heeft die elkaar danig in de weg zitten.
Peter had een vrijkaartje over voor het NNO. Nog nooit bij een echt klassiek concert geweest, dus dat was een buitenkansje. Voor de pauze was er een stuk van Wagner dat indruk op me maakte en een stuk van Grieg dat geen indruk op me maakte. Na de pauze was er een stuk van Charles Ives, genaamd Universe Symphony. Dat maakte véél indruk!
Het orkest wordt hierbij opgedeeld in zeven verschillende sub-orkesten. Het eerste orkest bestaat grotendeels uit slagwerk, rondom opgesteld in de zaal. Het tweede orkest van celli zit ook in de zaal. Verder nog twee orkesten op het balkon, links en rechts, en op het podium drie: links, midden en rechts.
Het stuk begon haast onhoorbaar met een enkele toon op de celli. Langzamerhand begonnen zich daar de slagwerkers bij te voegen, af en toe versterkt met een piccolofluit en een piano. Iedereen in dit sub-orkest had een oortje met metronoom in, zodat alle instrumenten hun eigen tempo hadden. Soms vielen deze samen, soms was het een vormeloze kakofonie. Altijd was het spannend! De spanning werd bijna ondraaglijk doordat het crescendo wat ze speelden (van stilte naar oorverdovend) 18 minuten duurde. Vervolgens kwamen de andere orkesten erbij, die ieder een eigen dirigent hadden die hun orkest in een strak, eigen tempo dirigeerden. Even verslapte bij mij de aandacht omdat de spanning er een beetje uit was, alles bleef een tijdje op hetzelfde niveau hangen. Maar niet voor lang, want de climax was overdonderend. Alle orkesten samen maakten er een donderend einde aan. Met recht een Universe Symphony!
Prachtige eerste kennismaking met klassiek die naar meer smaakt.
Onderweg naar de psych viel mijn oog hierop. Blijkbaar doen zelfs psychologen al aan guerillamarketing tegenwoordig…