Archive for June, 2008

I don’t want to believe in magic
I don’t want to believe in Internet
I don’t want to believe in Bible
I don’t want to believe in stars
I don’t want to believe in Hitler
I don’t want to believe in Jesus
I don’t want to believe in Obama
I don’t want to believe in Buddha
I don’t want to believe in mantra
I don’t want to believe in TV
I don’t want to believe in football
I don’t want to believe in boys
I don’t want to believe in Lennon
I don’t want to believe in McCartney
I don’t want to believe in Beatles
I just want to believe in me

But that’s still not reality.

Ooit ben ik begonnen op een pc met slechts twee diskettestations… en verder niks! Het gepruttel van de diskdrive bij het opstarten van MS-DOS, de eeuwige onleesbare diskettes, de traagheid en de ‘out of memory’-meldingen… Sja, ik zou hier een potje nostalgisch kunnen gaan zitten doen, maar waarom? Blij dat die rotzooi de prullenbak in kan!

Far from sane. Trying to rearrange all the shattered pieces of my life.

Wat lang niet iedereen weet is dat bands regelmatig hidden tracks vóór het eerste nummer op de cd (de zgn. pregap) zetten. Ik heb dat lang geleden al eens ontdekt toen ik in een verveelde bui Much Against Everyone’s Advice van Soulwax zat terug te spoelen. Toen bleek hij vóór 0:00 bij het eerste nummer nog verder terug te gaan. Hier kun je een (ongetwijfeld incomplete) lijst terugvinden van cd’s met muziek in de pregap. Er stond er zowaar nog eentje tussen die ik wel heb, maar nooit gehoord had: het titelloze album van I Am Kloot.

Coldplay heeft ruim de tijd genomen voor zijn vierde album
Viva la Vida or
Death and All His Friends. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. Zeker na
het tegenvallende X&Y is het de vraag wat de band gaat doen: de trend van
het laatste album (simpele nummers met grootse arrangementen) voortzetten, of
iets compleet nieuws?

Het antwoord ligt ergens in het midden. De vooraf
uitgebrachte single Violet Hill is een goede graadmeter voor het album: simpel
liedje, maar niet zo voor de hand liggend als de nummers op X&Y. Met een
compacte structuur, een krachtig gitaargeluid en een duidelijke hook blijft het
liedje makkelijk hangen. De duistere sfeer is zeker nieuw, iets wat
ongetwijfeld kan worden toegeschreven aan de invloed van producer Brian Eno.
Maar om nou te zeggen dat al deze op zich aardige ingrediënten samen een goed
liedje vormen, nee. Het klinkt wat onaf en ongebalanceerd.

Hetzelfde gaat eigenlijk op voor de hele cd. Je kunt het
ding keer op keer draaien en je daarna afvragen wat je nu eigenlijk gehoord
hebt. De nummers als geheel laten zich niet makkelijk onthouden. Het zijn hooguit
wat losse flodders die zich in je hoofd nestelen. Dit komt gedeeltelijk door de
onconventionele songstructuren. Soms is een liedje één grote herhaling, zoals
in Viva la Vida of Lost!. Bij andere nummers zit er juist weer zoveel afwisseling in, dat je ze
nauwelijks kunt zien als één geheel. Zo kan het zijn dat je interesse in het
begin van een nummer gewekt wordt, maar dat je je na een poosje afvraagt of je
nog wel naar hetzelfde nummer luistert. Dit hoor je in 42 met z’n afwijkende
middengedeelte, maar nog extremer in Yes!, waar het nummer halverwege stilvalt
en er een totaal ongerelateerd tweede deel volgt. Dat de band zich heeft
verslikt in songstructuren uit zich ook in de track Lovers In Japan/Reign Of
Love. Dit zijn twee losse liedjes die niets met elkaar gemeen hebben, maar om
onverklaarbare reden toch als één titel op de cd zijn verschenen.

Een ander aspect dat bijdraagt aan het slechte beklijven van
het album is de productie. De muziek is over het algemeen danig overgeproduceerd.
Grote hoeveelheden echo en galm zorgen ervoor dat de verschillende partijen
slecht te onderscheiden zijn. Met name de zang is op veel plaatsen
onverstaanbaar. De drums zijn vaak beroofd van elke vorm van dynamiek, waardoor
het geheel als een ongedefinieerde brij klinkt. De zeldzame momenten dat er
even gas terug genomen wordt, zoals bijvoorbeeld in de eerste gedeeltes van 42
en Death And All His Friends, behoren meteen tot de mooiste van de cd. Daar is
te horen dat Chris Martin nog steeds in staat is tot magie met alleen piano en
zang.

Het zijn slechts goedbedoelde pogingen tot de magie die de
band in het begin van zijn bestaan van nature in zich had. Hoeveel Brian Eno’s
en pseudo-intellectuele kunstgrepen je er ook tegenaan gooit, niets kan
concurreren met een goed liedje dat blijft boeien als de stroom uitvalt.
Coldplay kan al geruime tijd niet meer zonder en daar komt met dit album geen
verandering in.

Ik ben blij dat ik van het Nederlands elftal slechts een handjevol namen ken en daar nog minder gezichten bij weet. Maar ik ben ook blij dat ik vanavond besloot om weer eens een wedstrijd te bekijken. Want dit was natuurlijk geen voetbal, dit was kunst. En kunst, daar hou ik wel van. Verder zal ik er het zwijgen toe doen omdat ik anders vast iets ga zeggen dat niet klopt, maar dit moest wel even gezegd, dacht ik zo. Zo.

…that I don’t have to read you another story just to keep you satisfied…

Genoeg.