Archive for September, 2008

In Groningen leveren ze fietssleuteltjes bij de fietsenrekken. Dan hoeven de dieven niet met zo’n luidruchtige slijptol in de weer. (Met dank aan Peter voor de herinnering en de rechtervoet.)

Ik besef het nu pas, maar ik heb al jaren een agenda voor de verkeerde beroepsgroep.

En jij?

Vandaag werd ik vanzelf wakker. Het gaat de goede kant op. Beloning voor opstaan op dit tijdstip: mijn uitzicht .

Mooooooooooooooooooie film! Vrij zijn, helemaal vrij, onafhankelijk, bijzondere mensen ontmoeten… Eigenlijk jaloersmakend. Ik zou een heel eind met hem mee kunnen komen. Wil ik ook graag nog wel doen. Ooit. Maar zijn uiteindelijke keuze sloeg iets door.

Sta ik gewoon een beetje in tijdschriften te bladeren in de Bruna op het station, komt plotseling deze kop op mij af, sneaky achter een kop over een interview met Paul McCartney over het witte album geplakt.

Blijkt dat ze dus al drie jaar bezig zijn met het remasteren van de gehele Beatles-catalogus. Iets waar ik al heel lang op zit te wachten omdat de masters uit 1987, die nog steeds op de huidige cd’s staan, nou niet bepaald lekker klinken. Mojo heeft er al enkele mogen horen en schrijft dat het verschil fenomenaal is. Wat ik ook lees is dat de oorspronkelijke ‘zang aan de ene, muziek aan de andere kant’-mixen weer in ere hersteld zijn. Er stond niets over de eerste vier albums, die nu alleen in mono verkrijgbaar zijn, maar van ‘Help!’ en ‘Rubber Soul’ wordt gezegd dat zowel de oorspronkelijke ‘gesplitste’ mix, als de mono mix, als ook de mix die George Martin in 1987 gemaakt heeft worden uitgebracht. Als dat nou ook voor de eerste vier albums geldt, ben ik gelukkig! Er is nog geen releasedatum, waarschijnlijk ergens in 2009. Ik wacht in spanning af.

Als ‘project’ voor school om mezelf wat discipline op te leggen sta ik vanaf afgelopen maandag om half acht op. Het is echt belachelijk wat zoiets met je lichaam doet. Normaal ga ik gewoon met de flow, dat wil zeggen dat ik regelmatig pas na het middaguur opsta en pas ga slapen als ik ook echt in slaap val, vaak diep in de nacht. Dat is echter lastig omdat je dan afspraken gaat missen. Dus vandaar deze zet.

Maar nu zegt mijn lichaam elke ochtend: "NEEEEEEE JAAAAAN! IK WIIIIIIIL NIET! SLAAP TOCH DOOR!!!!" En overdag zegt ie de hele tijd: "Ga naar huis, daar staat je bed. Kun je lekker doorslapen." Gisteren was ik van 10 tot 3 op school. Inclusief vervoer wil dat zeggen van kwart voor negen tot kwart voor vijf van huis. Daarna heb ik alleen geslapen, gegeten, gehangen en geslapen. Vandaag moest ik van half elf tot elf uur naar school. Inclusief vervoer: van kwart over negen tot kwart voor een. Bij thuiskomst viel ik om en nu net werd ik weer wakker. Belachelijk toch! Zo wen ik nooit aan vroeg naar bed gaan!

Dus naast doodop ben ik ook nog ontzettend chagerijnig omdat ik er zo doodop van word. Alleen maar om me te conformeren aan het ritme van anderen. Stom! En nou schijnt het ook nog eens zo te zijn dat je biologisch écht een dag- of een nachtmens kan zijn. En dat creatieve mensen vaker nachtmensen zijn. Daar ben ik dan mooi klaar mee. Maar voorlopig geef ik me nog niet gewonnen. Hopelijk is het gewoon jetlag en ben ik er volgende week aan gewend.

Ze bestaan nog, die heerlijke truttige liedjes van vroeger. En ze worden nog uitgevoerd door iemand hier uit Groningen ook. Geheel in stijl trekt deze Zingende Broeder de bejaardenhuizen langs om de nostalgie levend te houden. Leuk .

Ik ging niet met een verwachting nee. Want ik wist nauwelijks iets, behalve het stukje dat ik gelezen had op cinema.nl. Maar het was wel een bijzonder boeiende film. Wil je een keer een avond meegesleept worden in de diepste ellende die een mens kan beleven, ga dan kijken. Wil je dat niet, dan mankeert je iets, want wie wil nou niet een keer zien hoeveel dieper dan jijzelf iemand in de put kan zitten? Het leven gaat nou eenmaal niet over rozen. Ga dan dus ook kijken. Ga dus gewoon kijken, is de conclusie.

Dig out your soul. Zo voelt het ook. Alsof je ziel er met grof geweld uitgeshoveld wordt. Bij de eerste liveklanken van Oasis dit seizoen werd ik even lyrisch, maar van wat ze nu uitgebraakt hebben word ik zwaar depressief. Alle positieve energie die Oasis altijd had, alle branie, alle kwinkslagen, ze zijn weg. Ze hebben een paar riffs achter elkaar gezet, wat opnametruukjes uit de kast gehaald, wat uitzichtloze teksten eroverheen gedrapeerd, het vervolgens door de technische mangel van deze tijd gehaald en het gedrocht dat daaruit rolde gepresenteerd als hun nieuwe album. Soldier on. Je moet door. Je moet wat. Ga dan maar weer hekjes verven Liam. Daar kon je tenminste nog eerlijk geld mee verdienen. Bah.

Of ik heb gewoon m’n dag niet. Dat zou ook kunnen.