Archive for October, 2008

Ga allemaal dit boek lezen, dan weet je wat er komt van dat geblog en gevlog. Als je iedere gril toevertrouwt aan de menigte, krijg je dat vroeg of laat op je bord. En daar heb ik nu even geen zin in.

Weet je wat ik ga doen? Ik ga vanaf nu een maand bloggen op papier. Vroeger noemden ze dat een dagboek. Weet je nog? Gewoon voor mezelf. Handgeschreven. Met de computer uit. In de wereld van ‘Blind Faith’ zou ik daarvoor op de brandstapel gegooid zijn. Gelukkig is het zover (nog) niet. Tot over een maand.

Vergeet m’n eerdere blog hierover. Ik heb maar weer eens geleerd hoe lonend het kan zijn om te wachten op de officiële release, in plaats van wat in het wilde weg te blaten zodra de eerste gelekte noten m’n trommelvliezen bereiken. Dig Out Your Soul is namelijk zonder twijfel het beste album dat Oasis tot nu toe heeft uitgebracht. Ik leg de nadruk op album, want als je sommige nummers erop apart zou vergelijken met eerdere giganten als ‘Acquiesce’ en ‘Champagne Supernova’, dan zouden ze daar wellicht wat magertjes tegen afsteken.

Het is echter het totaalplaatje wat de nummers hun kracht geeft. Dig Out Your Soul zet als nooit tevoren één sfeer neer. Een nogal duistere, haast apocalyptische sfeer, wel te verstaan. Die grijpt je stevig vast bij de eerste agressieve gitaaraanslagen van ‘Bag It Up’ en weigert je los te laten totdat de laatste sonische erupties van ‘Soldier On’ zijn weggestorven. Het album is één groot hoogtepunt, hetgeen het moeilijk maakt er individuele momenten uit te pikken en andere ongenoemd te laten. Een willekeurige keuze dan maar: het beklemmende einde van ‘Bag It Up’, dat perfect het gevoel van onderdrukte angsten overbrengt. De overgang naar het refrein van ‘The Turning’, met een vijftigkoppig koor dat aanzet tot boetedoening. De golf van gitaargeluid van single ‘The Shock Of The Lightning’, die zanger Liam Gallagher als een volleerd surfer berijdt. De verstilde berusting in het ouder worden van ‘I’m Outta Time’. De zoektocht naar een hiernamaals van ‘To Be Where There’s Life’, zonder gitaren, maar mét speelgoedsitar. De filosofische levensbeschouwing van ‘The Nature Of Reality’, met beukende drums en hypnotiserende klanktapijten.

Maar het houdt niet op bij een goede verzameling nummers. De productie van Dave Sardy creëert een afstand die even wennen is, maar heeft daardoor een zuigende werking die je de CD constant doet herbeluisteren. Bij iedere luisterbeurt ontdek je nieuwe lagen in de brij die het geluid aanvankelijk leek. Ook over de pauzes tussen de nummers is goed nagedacht. Ieder nummer krijgt ruim de tijd om rustig over te vloeien in het volgende nummer, door middel van sfeergeluiden als een kabbelend gitaarloopje met stadsgeluiden op de achtergrond, of voetstappen op een kiezelstrand. Het prachtige artwork van Julian House tenslotte, versterkt de donkere, religieuze sfeer van het album. Zijn psychedelisch aandoende collages ogen rusteloos en duister, maar toch aangenaam warm.

Dig Out Your Soul is bijna een ‘Gesammtkunstwerk’: alle disciplines grijpen in elkaar en resulteren in een perfecte luisterervaring. Ik zou bijna zeggen dat de luxe boxeditie, met daarin het album op CD én LP, deze ervaring alleen nog maar zal versterken. Dus laat je pc en I-pod even voor wat ze zijn. Dim de lichten, zet je koptelefoon op en leg het boekwerk op je schoot, speel de plaat hard af en geniet van Oasis in topvorm.

Ik ben volgens google wel de vierde autoriteit op het gebied van skiduimen. Nog steeds goed voor een reactie zo nu en dan.

… een strijd probeert te winnen zonder succes, is het dan nog realistisch om aan te nemen dat je ‘m ooit een keer gaat winnen? Ik zat wat oude dagboeken door te bladeren. De reden dat ik ooit, op 5 april 1995, een dagboek begon, verwoordde ik toen als volgt:

"De regelmaat en zelfdiscipline is (sic) in mijn leven ver te zoeken. Iedere dag schrijven brengt de regelmaat terug. Als ik iedere dag schrijf, zal ik ook iedere dag mijn werk goed doen."

13 jaar, zes maanden en twee dagen later blijkt die opzet nou niet bepaald geslaagd. Ik modder maar wat aan. Is er een antwoord? Is er een mogelijkheid voor werkelijke verandering of ben je gewoon je hele leven veroordeeld tot jezelf? Dat zou toch wel heel wrang zijn. Ik kan dat niet accepteren. Nog steeds niet. Maar een béétje progressie, een eurekamoment, een inzicht waardoor er weer eens wat schot in de zaak komt, daar zou ik geen ‘nee’ tegen zeggen. Geenszins.

David Lynch als de stokdove FBI-regiodirecteur Gordon Cole in zijn serie ‘Twin Peaks’. Briljant!

Stel je even voor. Je komt aanfietsen bij een gesloten spoorwegovergang. Je posteert je met je stuur tegen de slagboom om er als een volleerd BMX-er vandoor te schieten zodra het ding omhoog gaat. Vlak voor de trein voorbij komt ontwaar je aan de overkant rechts van de overweg twee vrouwelijke agenten te voet. Opletten dus, niet door rood rijden, want misschien konden ze daar wel eens op letten. Enige ogenblikken later gaan alle voelsprieten op scherp als je op de stoep links nog eens drie, vier agenten (mannelijk deze keer) signaleert, waarvan eentje gemotoriseerd. Goed. Geen enkel risico nemen dus. Twee vrouwelijke agenten te voet fiets je er nog wel uit. Maar zo’n man op een motor, dat wordt toch lastig.

Wat doe je dus in zo’n situatie? Je wacht netjes totdat de spoorboom geheel omhoog is én totdat het rode licht is gedoofd. En de bel uit. Want je weet maar nooit. Er zitten venijnige dienstkloppers tussen.

Mij geheel bewust van deze situatie deed ik dus precies dat. Ik wachtte tot de spoorboom bijna helemaal omhoog was en het licht bijna uit. Toen ik al op het spoor fietste vond ik wel dat die bel nog wat lang naklonk, maar hij was gegarandeerd al uit toen ik, laten we zeggen een halve seconde later, het spoor over was. Keurig netjes gedaan van mezelf, vond ik.

Vond die f*&%ing dienstklopper natuurlijk niet.
"Wilt u even stoppen?"
En de blamage werd nog groter: hij haalt zo’n keurig gekapt jochie in kakelvers uniform te voorschijn en vraagt:
"Doe jij ‘m?"
Ik was dus vandaag lesmateriaal. ‘t Joch deed er tien minuten over om me precies volgens alle regeltjes te bekeuren. Eerst netjes zeggen waarom ik tot staan was gebracht. Ik had een rood signaal genegeerd. Vervolgens uitleggen waarom dat totaal onverantwoord gedrag is.
"Stel u voor dat de slagboom weer naar beneden was gegaan en er was nog een trein gekomen!"
Mijn ID vragen en dan:
"Johannes, wat is je tweede naam?"
Pardon??
"Johannes, was is je huidige adres?"
Grrrrrrrrrrrr.
"Zeg maar gewoon Jan hoor. Goeman Borgesiuslaan tweedrieëntachtig."
Schrijft-ie op: ’2-83′, de lamlul. Hopen dat ie niet aankomt daardoor, stille wraak voor verregaande stupiditeit. Ik vrees echter dat de postbode slimmer is.
"Wilt u nog een verklaring afleggen?"
-"Ik reed niet door rood. De slagbomen stonden al open. Dit is mierenneukerij."
-"U kunt in beroep gaan als u de bekeuring thuis ontvangt."
Aan het eind van het liedje dient de agent in spé natuurlijk nog even de delinquent aan te moedigen op het rechte pad te blijven:
"En in het vervolg niet meer door rood rijden hè!"
-"Ja, prima joh."

Nu weten sommigen dat ik best iemand ben die op de regeltjes is. En dat ik graag mensen uitfoeter die zich niet aan de verkeersregels houden. Maar kom toch op beste mensen, alvast op je pedalen trappen vlak voor het rode licht dooft, zonder dat er in velden of wegen een trein te bekennen is, om dát niet te tolereren móét je wel op de politieacademie zitten. Vanochtend heb ik op microniveau meegemaakt hoe het is om machteloos te staan tegenover een systeem. In een totalitaire staat zou ik allang zijn afgeschoten. Mierenneukers.

Noel: "When Liam plays you a song he wants you to instantly fucking drop dead on the spot and then when you come round stab yourself in the heart and be in awe of the fucking sonic ability of the man."

Gem: "He always plays the guitar as if he’s trying to saw it in half. He gets about four bars in and he goes ‘donnng’ and he goes ‘Jason!’"

Oud, maar ik zag het zojuist weer en vind het briljant.

Kun je griep hebben zonder koorts, loopneus, hoesten en misselijkheid? Ik heb namelijk alleen de spierpijn door m’n hele lijf die zo typerend is voor griep en de vermoeidheid. Kan dat? Blijkbaar. Maar ik vind het gek. (Sorry Lisa.)

Wat een heerlijk figuur is die Lucky Fonz III zeg . Je kunt nog zo getalenteerd zijn, maar zo’n karakter, dat heb je of dat heb je niet.

Soms gooit winamp je opeens een paar jaar terug in de tijd. ‘In Spite Of’ van Saybia komt voorbij en er gebeuren allemaal dingen in m’n hoofd en kippevel dient zich aan. "I ain’t as beautiful as you…" Achteraf denk je dan: "Mooi wel!" Mooi dat dingen voorbij gaan . Tot zover deze kwijleballenlog.